که نیست از سیهی زنگ را بکا و حزن

به قدر گریه بود خنده تو یقین می دان

جزای گریه ابر است خنده های چمن

اگر نه از نسب آدمی برو مگری

چو خود سپید ندیده ست روسیه شاد است

چو پور قیصر رومی تو راه زنگ بزن

بسی خدنگ خورد اسپ تازی غازی