ساعتی ترسان چو دزد ساعتی چون پاسبان

برگشا این پرده را تازه کن پژمرده را

تا رود خاکی به خاک تا روان گردد روان

من کجا بودم عجب غایب از سلطان خویش

گه اسیر چار و پنج گه میان گنج و رنج

سود من بی روی تو بد زیان اندر زیان

ور تو ای استاسرا متهم داری مرا