روی زرد و چشم تر می دهد از دل نشان

گه اسیر چار و پنج گه میان گنج و رنج

سود من بی روی تو بد زیان اندر زیان

ور تو ای استاسرا متهم داری مرا

رحم را سیلاب برد یا نکوکاری بمرد

ای زده تیر جفا ای کمان کرده نهان

ای همه کردی ولی برنگشت از تو دلی