پستان وفا کی کرد سیه

می گردد او گرد سر من

باده نخورم ور ز آنک خورم

او بوسه دهد بر ساغر من

آن دایه جان آن مادر من

از من دو جهان صد بر بخورد

چون آید او اندر بر من