چو بزارد که ای طبیب ز بیمار یاد کن

تو بدان قدر سوز او برسد باز روز او

ور از آن روز ایمنی تو ز اغیار یاد کن

چه سپاس ار دو نان دهد به طبیبی که جان دهد

چو طبیبت نمود خرد دل تو آن زمان بمرد

پس از آن بانگ می زنی که ز مردار یاد کن

مکن ار چه شدی چنین چو خزان دانه در زمین