از دو پراکنده تو چونی بگو

چشم من و چشمه حیوان من

گل چو تو را دید به سوسن بگفت

سرو من آمد به گلستان من

زلف تو حال پریشان من

ای رسن زلف تو پابند من

چاه زنخدان تو زندان من