زلف تو حال پریشان من

گل چو تو را دید به سوسن بگفت

سرو من آمد به گلستان من

از دو پراکنده تو چونی بگو

ای رسن زلف تو پابند من

چاه زنخدان تو زندان من

دست فشان مست کجا می روی