بت چینی که نگذارد که افتد بر رخ ما چین

می تلخی که تلخی ها بدو گردد همه شیرین

میش هر دم همی گوید که آب خضر را درکش

رخش هر لحظه می گوید که گلزار مخلد بین

زبان چرب او کرد درختانی پر از زیتون