و انت بالوفا اولی فلا تشمت بی الشیطان

بگفتم ای دل خندان چرا دل کرده ای سندان

ببین این اشک بی پایان طوافی کن بر این طوفان

عذیری منک یا مولا فان الهم استولی

مرا گوید چه غم دارد دل آواره چه کم دارم

نه بیمارم نه غمخوارم مرا نگرفت غم چندان

الا یا متلفی زرنی لتحیینی و تنشرنی