خلیلی قد دنا نقلی بلا قلب و لا عقل

الفت النار احیانا فمن ذایالف النیران

چو بیند سوز من گوید که این زرق است یا برقی

چو بیند گریه ام گوید که این اشک است یا باران

و لا تعرض و لا تقل و لا تردینی بالنسیان

مرا گوید که درد ما به از قند است و از حلوا

تو را صرع است یا سودا کس از حلوا کند افغان