چه اطلس ها که پوشیدند در باغ

بخندانید عالم را چو گلشن

ز طنازی شکوفه لب گشاده ست

به غمازی زبان گشته ست سوسن

از آن خیاط بی مقراض و سوزن

طبق بر سر نهاده هر درختی

پر از حلوای بی دوشاب و روغن