دهل کردیم اشکم را دگربار

از آن خیاط بی مقراض و سوزن

طبق بر سر نهاده هر درختی

پر از حلوای بی دوشاب و روغن

چو طبال ربیعی شد دهلزن

ز ره گشته ز باد آن روی آبی

که بود اندر زمستان همچو آهن