چو طبال ربیعی شد دهلزن

طبق بر سر نهاده هر درختی

پر از حلوای بی دوشاب و روغن

دهل کردیم اشکم را دگربار

ز ره گشته ز باد آن روی آبی

که بود اندر زمستان همچو آهن

بهار نو مگر داوود وقت است