ای شب من این نوحه گری از تو ندارم باوری

چون بیوه ای جامه سیه در خاک رفته شوی او

شب فعل و دستان می کند او عیش پنهان می کند

نی چشم بندد چشم او کژ می نهد ابروی او

چون پیش چوگان قدر هستی دوان چون گوی او

آن کس که این چوگان خورد گوی سعادت او برد

بی پا و بی سر می دود چون دل به گرد کوی او