چون پیش چوگان قدر هستی دوان چون گوی او

شب فعل و دستان می کند او عیش پنهان می کند

نی چشم بندد چشم او کژ می نهد ابروی او

ای شب من این نوحه گری از تو ندارم باوری

آن کس که این چوگان خورد گوی سعادت او برد

بی پا و بی سر می دود چون دل به گرد کوی او

ای روی ما چون زعفران از عشق لاله ستان او