شست سخن کم باف چون صیدت نمی گردد زبون

ای رغبت پیوندها از رحمت پیوست او

ای خوش بیابان که در او عشق است تازان سو به سو

جز حق نباشد فوق او جز فقر نبود پست او

تا او بگیرد صیدها ای صید مست شست او