کو سر که تا شرحی کنم از سرده صهبای تو

یک جو روان ماء معین یک جوی دیگر انگبین

یک جوی شیر تازه بین یک جو می حمرای تو

تو مهلتم کی می دهی می بر سر می می دهی

من خود کی باشم آسمان در دور این رطل گران

یک دم نمی یابد امان از عشق و استسقای تو

ای ماه سیمین منطقه با عشق داری سابقه