وی آسمان هم عاشقی پیداست در سیمای تو

من خود کی باشم آسمان در دور این رطل گران

یک دم نمی یابد امان از عشق و استسقای تو

ای ماه سیمین منطقه با عشق داری سابقه

عشقی که آمد جفت دل شد بس ملول از گفت دل

ای دل خمش تا کی بود این جهد و استقصای تو

دل گفت من نای ویم نالان ز دم های ویم