یک ساعتی ساران کو یک ساعتی پایان کو

خامش کن کز بیخودی گر های و هویی می زدی

این جا به فضل ایزدی نی های می گنجد نه هو

می گشته ام بی هوش من تا روز روشن دوش من

ای شمس تبریزی بیا ای جان و دل چاکر تو را

گر چه نبشتی از جفا نام مرا بر آب جو