بر سر نهاده غاشیه مخدوم شمس الدین کسی

این آب حیوان چون چنین دریا شد و بگشاد از او

تا بردرید این عشق او پرده عروس جان ها

تا خان و مان بگذاشتند یک عالمی داماد از او

کز بس جمال عزتش جبریل پر بنهاد از او

زو برگشاید سر خود تبریز و جان بینا شود

تا کور گردد دیده نادیده حساد از او