هر کی در این ره نرود دره و دوله ست رهش

هر چه به عالم ترشی دورم و بیزارم از او

گر ترشی داد تو را شهد و شکر داد مرا

سکسک و لنگی تو از او من خوش و رهوارم از او

من که در این شاه رهم بر ره هموارم از او

مسجد اقصاست دلم جنت ماواست دلم

حور شده نور شده جمله آثارم از او