هر کی حقش خنده دهد از دهنش خنده جهد

من که در این شاه رهم بر ره هموارم از او

مسجد اقصاست دلم جنت ماواست دلم

حور شده نور شده جمله آثارم از او

تو اگر انکاری از او من همه اقرارم از او

قسمت گل خنده بود گریه ندارد چه کند

سوسن و گل می شکفد در دل هشیارم از او