یار خوش آواز تو آن خوش دم و شش تار تو کو

شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کو

یار لطیف تر تو خفته بود در بر تو

خفته کند ناله خوش خفته بیدار تو کو

گاه نماییش رهی گوش بمالیش گهی