بس سخن است در دلم بسته ام و نمی هلم

چون نشود مها بدل جان و دل از وصال تو

زهر بود شکر شود سنگ بود گهر شود

شام بود سحر شود از کرم خصال تو

گوش گشاده ام که تا نوش کنم مقال تو