یک دو سخن به نایبی بردهم از زبان تو

بوی کباب می زند از دل پرفغان من

بوی شراب می زند از دم و از فغان تو

بهر خدا بیا بگو ور نه بهل مرا که تا

خوبی جمله شاهدان مات شد و کساد شد

چون بنمود ذره ای خوبی بی کران تو

بازبدید چشم ما آنچ ندید چشم کس