بازرسید پیر ما بیخود و سرگران تو

خوبی جمله شاهدان مات شد و کساد شد

چون بنمود ذره ای خوبی بی کران تو

بازبدید چشم ما آنچ ندید چشم کس

هر نفسی بگوییم عقل تو کو چه شد تو را

عقل نماند بنده را در غم و امتحان تو

هر سحری چو ابر دی بارم اشک بر درت