زاهد کشوری بدم صاحب منبری بدم

پاک کنم به آستین اشک ز آستان تو

مشرق و مغرب ار روم ور سوی آسمان شوم

نیست نشان زندگی تا نرسد نشان تو

کرد قضا دل مرا عاشق و کف زنان تو

از می این جهانیان حق خدا نخورده ام

سخت خراب می شوم خائفم از گمان تو