صبر پرید از دلم عقل گریخت از سرم

کرد قضا دل مرا عاشق و کف زنان تو

از می این جهانیان حق خدا نخورده ام

سخت خراب می شوم خائفم از گمان تو

تا به کجا کشد مرا مستی بی امان تو

شیر سیاه عشق تو می کند استخوان من

نی تو ضمان من بدی پس چه شد این ضمان تو