تا به کجا کشد مرا مستی بی امان تو

از می این جهانیان حق خدا نخورده ام

سخت خراب می شوم خائفم از گمان تو

صبر پرید از دلم عقل گریخت از سرم

شیر سیاه عشق تو می کند استخوان من

نی تو ضمان من بدی پس چه شد این ضمان تو

ای تبریز بازگو بهر خدا به شمس دین