ای تبریز بازگو بهر خدا به شمس دین

تا به کجا کشد مرا مستی بی امان تو

شیر سیاه عشق تو می کند استخوان من

نی تو ضمان من بدی پس چه شد این ضمان تو

کاین دو جهان حسد برد بر شرف جهان تو