شاه همه جهان تویی اصل همه کسان تویی

ای تو امان هر بلا ما همه در امان تو

جان همه خوش است در سایه لطف جان تو

چونک تو هستی آن ما نیست غم از کسان تو

ابر غم تو ای قمر آمد دوش بر جگر

گفت مرا ز بام و در صد سقط از زبان تو