لقمه هر خورنده را درخور او دهد خدا

ز آنک تو خورده ای بده چند عتاب و گفت و گو

گفت شراره ای از آن گر ببری سوی دهان

حلق و دهان بسوزدت بانگ زنی گلو گلو

آنچ گلو بگیردت حرص مکن مجو مجو

گفتم کو شراب جان ای دل و جان فدای آن

من نه ام از شتردلان تا برمم به های و هو