آنچ گلو بگیردت حرص مکن مجو مجو

گفت شراره ای از آن گر ببری سوی دهان

حلق و دهان بسوزدت بانگ زنی گلو گلو

لقمه هر خورنده را درخور او دهد خدا

گفتم کو شراب جان ای دل و جان فدای آن

من نه ام از شتردلان تا برمم به های و هو

حلق و گلوبریده با کو برمد از این ابا