نیست جز آفتاب را قوت دفع سایه ها

ای دل من ز عشق خون خون مرا به خون مشو

چند گریختم نشد سایه من ز من جدا

سایه بود موکلم گر چه شوم چو تار مو

بیش کند کمش کند این تو ز آفتاب جو

ور دو هزار سال تو در پی سایه می دوی

آخر کار بنگری تو سپسی و پیش او