در تبریز شمس دین هست بلندتر شجر

تو چو مهی به جان من من بصرم به جان تو

هر چه که در نظر بود بسته بود عمارتش

آه که چنین خراب من از نظرم به جان تو

شاد و به برگ و بانوا زان شجرم به جان تو