جامه صبر می درد عقل ز خویش می رود

جان پر و بال می زند در طرب هوای تو

آتش آب می شود عقل خراب می شود

دشمن خواب می شود دیده من برای تو

مردم و سنگ می خورد عشق چو اژدهای تو

بند مکن رونده را گریه مکن تو خنده را

جور مکن که بنده را نیست کسی به جای تو