چون کف موسی نبی بزم نهاد و کرد طو

ای طربون غم شکن سنگ بر این سبو مزن

از در حق به یک سبو کم نشده ست آب جو

زان قدحی که ساحران جان به فدا شدند از آن

فاش بیا و فاش ده باده عشق فاش به

عید شده ست و عام را گر رمضان است باش گو

رغم سپید ماخ را رقص درآر شاخ را