و آن کرم فراخ را بازگشای تو به تو

فاش بیا و فاش ده باده عشق فاش به

عید شده ست و عام را گر رمضان است باش گو

رغم سپید ماخ را رقص درآر شاخ را

مهره که درربوده ای بر کف دست نه دمی

و آن گروی که برده ای بار دوم ز ما مجو

مرده به مرگ پار من زنده شده ز یار من