همه جوشان و پرآتش کمین اندر بهانه جو

ندیدم در جهان کس را که تا سر پر نبوده ست او

همه از عشق بررسته جگرها خسته لب بسته

ولی در گلشن جانشان شقایق های تو بر تو

حقایق های نیک و بد به شیر خفته می ماند