ولی در گلشن جانشان شقایق های تو بر تو

ندیدم در جهان کس را که تا سر پر نبوده ست او

همه جوشان و پرآتش کمین اندر بهانه جو

همه از عشق بررسته جگرها خسته لب بسته

حقایق های نیک و بد به شیر خفته می ماند

که عالم را زند برهم چو دستی برنهی بر او

بسی خورشید افلاکی نهان در جسم هر خاکی