بسی خورشید افلاکی نهان در جسم هر خاکی

ولی در گلشن جانشان شقایق های تو بر تو

حقایق های نیک و بد به شیر خفته می ماند

که عالم را زند برهم چو دستی برنهی بر او

بسی شیران غرنده نهان در صورت آهو

به مثل خلقت مردم نزاد از خاک و از انجم

وگر چه زاد بس نادر از این داماد و کدبانو