ببر عقلم ببر هوشم که چون پنبه ست در گوشم

وگر نه تشنه اویم چه می جویم به جوی او

بر این مجنون چه می بندم مگر بر خویش می خندم

که او زنجیر نپذیرد مگر زنجیر موی او

چو گوشم رست از این پنبه درآید های هوی او

همی گوید دل زارم که با خود عهدها دارم

نیاشامم شراب خوش مگر خون عدوی او