مرا چه جای دل باشد چو دل گشته ست جای تو

چو شیرینتر نمود ای جان مها شور و بلای تو

بهشتم جان شیرین را که می سوزد برای تو

روان از تو خجل باشد دلم را پا به گل باشد

تو خورشیدی و دل در چه بتاب از چه به دل گه گه

که می کاهد چو ماه ای مه به عشق جان فزای تو

ز خود مسم به تو زرم به خود سنگم به تو درم