که می کاهد چو ماه ای مه به عشق جان فزای تو

روان از تو خجل باشد دلم را پا به گل باشد

مرا چه جای دل باشد چو دل گشته ست جای تو

تو خورشیدی و دل در چه بتاب از چه به دل گه گه

ز خود مسم به تو زرم به خود سنگم به تو درم

کمر بستم به عشق اندر به اومید قبای تو

گرفتم عشق را در بر کله بنهاده ام از سر