ز خود مسم به تو زرم به خود سنگم به تو درم

مرا چه جای دل باشد چو دل گشته ست جای تو

تو خورشیدی و دل در چه بتاب از چه به دل گه گه

که می کاهد چو ماه ای مه به عشق جان فزای تو

کمر بستم به عشق اندر به اومید قبای تو

گرفتم عشق را در بر کله بنهاده ام از سر

منم محتاج و می گویم ز بی خویشی دعای تو