به خاک کوی او بنگر ببین صد خونبهای تو

گرفتم عشق را در بر کله بنهاده ام از سر

منم محتاج و می گویم ز بی خویشی دعای تو

دلا از حد خود مگذر برون کن باد را از سر

اگر ریزم وگر رویم چه محتاج تو مه رویم

چو برگ کاه می پرم به عشق کهربای تو

ایا تبریز خوش جایم ز شمس الدین به هیهایم