چو برگ کاه می پرم به عشق کهربای تو

دلا از حد خود مگذر برون کن باد را از سر

به خاک کوی او بنگر ببین صد خونبهای تو

اگر ریزم وگر رویم چه محتاج تو مه رویم

ایا تبریز خوش جایم ز شمس الدین به هیهایم

زنم لبیک و می آیم بدان کعبه لقای تو