که خه مر آهوی ما را چو آهو خوش شکاری تو

نمی گفتی مرا روزی که ما را یار غاری تو

درون باغ عشق ما درخت پایداری تو

ایا شیر خدا آخر بفرمودی به صید اندر

شکفته داشتی چون گل دل و جانم دلاراما

کنونم خود نمی گویی کز آن گلزار خاری تو

ز نازی کز تو در سر بد تهی کرد از دماغم غم