کنونم خود نمی گویی کز آن گلزار خاری تو

ایا شیر خدا آخر بفرمودی به صید اندر

که خه مر آهوی ما را چو آهو خوش شکاری تو

شکفته داشتی چون گل دل و جانم دلاراما

ز نازی کز تو در سر بد تهی کرد از دماغم غم

مرا زنهار از هجرت که بس بی زینهاری تو

چو فتوی داد عشق تو به خون من نمی دانم