ز نازی کز تو در سر بد تهی کرد از دماغم غم

که خه مر آهوی ما را چو آهو خوش شکاری تو

شکفته داشتی چون گل دل و جانم دلاراما

کنونم خود نمی گویی کز آن گلزار خاری تو

مرا زنهار از هجرت که بس بی زینهاری تو

چو فتوی داد عشق تو به خون من نمی دانم

چه جوهردار تیغی تو چه سنگین دل نگاری تو